İd

 ...

Her gün bir sebepten dolayı ironiler içinde kendi etrafımızda dönüp duruyoruz,
kalçamıza vurup -''Raks et!'' diye bağırıyor ruhumuz.
Peki ya bu taktikler,teoriler,planlar,komplolar;
tümden gelen hayatın bize -''Sen zavallı,böyle yaşamalısın''deme şekli midir?
Ya da bir ele ihtiyaç duyan ruhumuzun;gerçekle gerçek olmayan arasına çektiği çizgi üzerinde kahkahayla -''Hadi bakalım çizginin dışına çıkmadan yürü'' deme şekli midir?
Farkındayız ki kendi hislerimiz ile bile oyunlar oynamaktan büyük bir haz alıyoruz.
Çocukken annemizin -''Üstünü başını kirletmeden oyna'' demesinden kastını büyüyünce anladık;
-''Oyna,oyna ama ruhunu kirletmeden''.

Ama kirlenmeden oynamak mümkün değildi ne sokaklarda ne de kendi senaryonda.
O zamanlarda yapardık hani;
Sokaktan eve geldiğimizde annelerimiz görmeden ellerimizi yüzümüzü yıkadıktan sonra,sağa sola tıkıştırırdık kirli eşyalarımızı.
Şimdilerde ise annelerimizle değil de kendi benliğimizle yüzleşemediğimiz için kirlettiğimiz ne varsa ruhumuzun en köhne yerlerine tıkıştırıyoruz
ve sonra sadece kendimizin duyabileceği bir sesle diyoruz ki:
-''evet,evet aslında ben iyi bir insanım.''