Telafisiz anlar

hayatında, bana dair hiç birşeyin kalmamasını istediğini söyleyip, omzuna düşen tek tel saçımı bile ellerime tutuşturduğun, o gece...
ayağım asfalta değdiğinde yaşadığım haz yerin dibini benden önce tattı. bir kadeh şarabın ağzımda bıraktığı kötü tat, soğuk havayla karşılaşınca, nefesimle beraber buhara dönüşerek evlerin açık pencerelerinden içeriye doluştu. gülümsedim, uykularında yüzlerine çarpan nefesim gibi irkildim. aldırmadan hızlı adımlarla, çekip gitmekti tek isteğim. ertesi gün hatrımda bile değildi, başarmıştım. kendi hayatımdan kaçmaktı belkide tüm çabam. belkide kaçmadan tam orta yerinde dikilip öylece beklemekti. ama yapmadım. gururumun kalbimdeki çırpınışı gitgide ritimlerini hissettiriyor bedenimde. salaksın! dedim kendime. bildiğin salaksın. vitrin camlarında kendi silüetimi izledim her alışverişe çıktığımda, akan makyajımı ellerimle sildim. sonra o iğrenç kalabalığa gülümsedim günlerce. belkide yıllarca yaptım bunu. hatırlamıyorum. sarhoşta oldum. apartmanın merdivenlerinden de düştüm. evin kapısının deliğini zor buldurdum. dost bildiğimi aradım, ulaşamadım. sırf ellerimi ısıtabilmek için çay bile demledim, kesmedi türk kahvesi içtim.
televizyonu açtım sarmadı kapattım. yemek yapayım dedim, beceremedim. en iyisi uyumak dedim, onu bile ba$aramadım. çok aylak kaldım ama yine de seni aramadım. bu yüzden takdir bile ettim kendimi. sonrada protesto.